Hoeveel whiskey mag u meenemen naar de VS vanuit Schotland?

Eén liter per persoon van 21 jaar of ouder. Dat is de federale persoonlijke vrijstelling. Aangezien een Britse fles 700 ml bevat, past er comfortabel één fles in, of een fles plus een groot miniatuurflesje.

Daarboven gaan is geen overtreding en leidt niet tot inbeslagname. Wat er gebeurt, is dat het meerdere belastbaar wordt. De accijns op sterke drank voor persoonlijk gebruik is laag — in de praktijk een paar dollar per fles. Reizigers nemen regelmatig drie of vier flessen mee naar huis en betalen een symbolisch bedrag of, heel vaak, helemaal niets omdat de douanebeambte ze doorwuift.

Het belangrijkste is de aangifte. Geef het aan. De flessen op je douaneformulier invullen kost je in het slechtste geval een paar dollar; ze niet aangeven is een heel andere categorie probleem en dat is het nooit waard.

Nog een detail dat Amerikanen vergeten: individuele staten stellen hun eigen limieten voor persoonlijke invoer, en een handvol daarvan is strenger dan de federale regel. Als je ergens landt met strikte alcoholwetten, is dertig seconden checken de moeite waard.

Dit is de regel waarvan mensen niet weten dat die bestaat, en hij is strenger dan de douane.

Alcoholische dranken tussen 24 en 70 procent alcoholvolume zijn beperkt tot vijf liter per passagier in ruimbagage, en ze moeten in ongeopende winkelverpakking zitten. Scotch wordt gebotteld op veertig procent en hoger, dus valt ruim binnen deze bandbreedte. Vijf liter is ongeveer zeven Britse flessen.

Dranken onder 24 procent — likeuren, cream whiskies, de meeste wijn — kennen geen dergelijke limiet.

Dranken boven 70 procent zijn ronduit verboden, zowel in ruimbagage als in handbagage. Dit is goed om te weten, want een paar cask strength-whiskeys overschrijden dit echt, en een fles van 71 procent mag wettelijk helemaal niet vliegen.

En flessen mogen niet in je handbagage vanwege de 100 ml-vloeistoffenregel. De enige uitzondering is belastingvrije aankoop na de securitycheck, verzegeld in een fraudebestendige zak met zichtbare bon — en zelfs die kan worden afgepakt als je een overstap hebt die je terugstuurt door een securitycheck.

Soms wel, maar het is ingewikkelder dan het zelf meenemen.

Het verzenden van alcohol naar de Verenigde Staten wordt zowel op federaal niveau als per staat gereguleerd, en de regels verschillen sterk per staat. Sommige staten staan directe ontvangst van sterke drank door particulieren toe; andere staten staan het helemaal niet toe. De reguliere internationale koeriersdiensten vervoeren doorgaans geen alcohol voor particuliere klanten. Daarom komt het aanbod meestal van de winkel en niet van jou.

Wanneer een gespecialiseerde retailer verzending naar de VS aanbiedt, werken zij via een gelicentieerde importroute en dat zie je terug in de prijs: verzendkosten plus federale accijns plus staatstaks kunnen meer zijn dan de fles zelf. Voor één of twee flessen is het bijna nooit de moeite waard.

Het is wel de moeite waard bij iets dat thuis echt niet verkrijgbaar is — een distilleerderij-exclusieve botteling, een vatsterke single-cask release — en voor mensen die genoeg kopen zodat de vaste kosten zich spreiden.

Voor alle anderen: check een koffer in, verpak het goed, geef het aan en betaal een paar dollar invoerrechten als je boven de liter zit. Dat is veruit de goedkoopste en eenvoudigste route.