Degustacja whisky w Szkocji: Edynburg, Speyside czy Islay?

To pytanie po cichu psuje niejeden amerykański wyjazd whisky i zasługuje na szczerą odpowiedź: nie, nie da się łatwo i dlatego degustacja powinna odbyć się w mieście.

W Speyside działa około pięćdziesięciu destylarni na niewielkim obszarze, co brzmi idealnie, dopóki nie zauważysz, że region leży trzy do czterech godzin na północ od Edynburga, a destylarnie dzieli od siebie piętnaście do trzydziestu kilometrów wiejskich dróg. Zwiedzenie dwóch w ciągu dnia oznacza dojazd między nimi. Picie w obu oznacza, że ktoś nie prowadzi.

Islay to dziewięć destylarni na wyspie, do której dociera się dwugodzinnym promem z Kennacraig, oddalonego o około trzy godziny od Glasgow, albo krótkim lotem. To jedna z wielkich whiskyowych pielgrzymek na ziemi i wymaga co najmniej dwóch nocy.

Edynburg rozwiązuje problem, bo destylarni w nim po prostu nie ma. Każda degustacja to spacer z Royal Mile, wszystkie pięć regionów serwowanych jest obok siebie, a droga powrotna prowadzi z górki. To cały argument i jest mocny.

Lowlands. Osiemnaście destylarni słodu według stanu na 2019 rok, w pasie poniżej linii Highlands. Lekkie, trawiaste, często trzykrotnie destylowane. To dobry początek degustacji, bo daje punkt odniesienia.

Highlands. Największy region pod względem powierzchni i najmniej spójny pod względem stylu — ponad trzydzieści destylarni na stałym lądzie i czterdzieści siedem, licząc wyspy, od delikatnych słodów nadmorskich po ciężkie, sherry'owe.

Speyside. Około pięćdziesięciu destylarni na niewielkim obszarze wokół rzeki Spey, tworzących styl miodowo-owocowy, który większość ludzi wyobraża sobie, słysząc słowo Scotch. Formalnie uznany za odrębny region dopiero w 2014 roku.

Islay. Dziewięć destylarni na jednej wyspie Hebrydów, suszących słód nad dymem torfowym. Dym, jod, morskie powietrze. Region najbardziej dzielący i najbardziej kochany.

Campbeltown. Trzy czynne destylarnie na półwyspie Kintyre, który niegdyś miał ich ponad trzydzieści i nazywał się whisky'ową stolicą świata. Jeśli trafi się w Twojej degustacji, to najrzadsza rzecz na stole.

Glasgow dzieli od Edynburga pięćdziesiąt minut pociągiem i ma prawdziwą, własną scenę whisky, w tym destylarnie w granicach miasta i jedne z najlepszych barów whisky w kraju. Jeśli zatrzymujesz się właśnie tam, niczego nie tracisz.

To, czego Glasgow nie ma, a Edynburg ma, to koncentracja prowadzonych degustacji skierowanych do turystów, co wynika z ruchu turystycznego, a nie z samej whisky. Jest więcej organizatorów, więcej terminów i większa konkurencja, co widać w cenach.

Między oboma miastami leży sam region Lowlands — pas poniżej linii Highlands, z osiemnastoma destylarniami słodu według stanu na 2019 rok, z których kilka znajduje się w odległości godziny drogi od każdego z miast. To najłatwiejszy do zwiedzenia region Szkocji, który nie wymaga poświęcania mu całej podróży.

Praktyczny wniosek na tygodniowy pobyt: baza w Edynburgu, degustacja na miejscu, ewentualnie jednodniowa wyprawa pociągiem do Glasgow, a drugą połowę tygodnia spędź w regionie, który podczas degustacji zestawu okazał się twoim.