Kieliszki do degustacji whisky: który wybrać i czy to naprawdę ma znaczenie?

Bo znacznie więcej czujesz nosem niż językiem, a to szklanka decyduje o tym, ile zapachu do Ciebie dotrze.

Whisky stojąca w szklance nieustannie paruje. Związki aromatyczne opuszczają powierzchnię i unoszą się w górę. Szeroka czasza zapewnia dużą powierzchnię, z której mogą się uwalniać; zwężający się brzeg kieruje natomiast to, co się uniosło, do małego otworu, zamiast pozwolić, by rozproszyło się po pokoju. Przykładając nos do tego otworu, otrzymujesz skoncentrowaną próbkę wszystkiego, co wydziela whisky.

Szklanka typu rocks działa odwrotnie na drugim etapie. Jej brzeg jest tak szeroki jak podstawa, więc aromaty rozpraszają się w momencie, gdy opuszczą płyn. Nadal czujesz smak whisky, ale tracisz większość tego, co powiedziałby Ci nos — a podczas degustacji to właśnie jest najważniejsze.

Kształt Glencairn nie wyszedł z działu marketingu. Wywodzi się z kieliszka do nosowania (copita), którego szkockie laboratoria blendujące używały od dziesięcioleci, a ostateczny projekt został wybrany przy pomocy master blenderów z pięciu największych firm whisky w Szkocji. Trafił do produkcji w 2001 roku i zdobył nagrodę Queen’s Award for Innovation w 2006 roku.

Jedną na whisky — i to jest element, który ludzie lekceważą. Cała metoda opiera się na porównywaniu, a porównywanie oznacza powrót do szklanki drugiej po czwartej — czego nie da się zrobić, jeśli masz tylko jedną szklankę, a w niej już coś innego.

Cztery to praktyczne minimum na porządną degustację, a sześć to komfort. Zestaw sześciu szklanek Glencairn kosztuje mniej więcej tyle, co jedna dobra butelka, i jeśli zaczynasz od zera, to on jest lepszym zakupem.

Przyda ci się też mały dzbanek niegazowanej wody i coś do dozowania kropli. Pipeta jest idealna; czysta łyżeczka się sprawdzi; słomka z zatkanym palcem końcem też działa i tak właśnie robi połowa degustacji w Edynburgu.

Szkło zegarkowe lub kapsel. Mała pokrywka, która spoczywa na krawędzi szkła. Zatrzymuje to, co odparowało, dzięki czemu kolejne wąchanie jest bardziej intensywne, a podczas kilku degustacji w Edynburgu dostajesz ją do ręki. Naprawdę przydatna i kosztuje około dwóch dolarów.

Długa nóżka. Ma ją copita, a Glencairn ledwo. Argument za nią jest taki, że trzyma dłoń z dala od brzuśca, co ma większe znaczenie, niż ludzie myślą — ciepło ciała wypycha opary alkoholu do góry i przytłacza wszystko inne.

Ciężka podstawa. Szklanka z grubym dnem sprawia wrażenie drogiej i nie ma żadnego wpływu na wąchanie. To szkło zaprojektowane pod lód i pod dźwięk, jaki wydaje na stole — obie to przyjemności same w sobie, ale żadna nie ma nic wspólnego z degustacją.

Zestaw do degustacji w pudełku. Zwykle dwa lub cztery kieliszki, czasem z matą i pipetą. Rozsądna cena i naprawdę dobry prezent — jedyne, na co trzeba zwrócić uwagę, to czy kieliszki mają właściwy tulipanowy kształt, a nie są ozdobnymi szklankami.